
Conductor , Harpsichord
.(1941 - 2014)
دیسکوگرافی کریستوفر هاگوود گسترهای واقعاً از «الف تا ی» را دربر میگیرد: از آلبینونی تا زاخو. این گستره، گواه کنجکاوی و جستوجوگری اوست؛ کنجکاویای که نهتنها به کشف دوبارهٔ رپرتوارهایی که مدتها به دست فراموشی سپرده شده بودند انجامید، بلکه ــ و مهمتر از آن ــ این پرسش اساسی را نیز مطرح کرد که این آثار چگونه باید اجرا شوند. هاگوود در سال ۱۹۴۱ در ناتینگهام به دنیا آمد. او فعالیت حرفهای خود را بهعنوان نوازندهٔ باسو کونتینوئو (continuo) با آکادمی سنت مارتین در فیلدز آغاز کرد و سپس، بهعنوان یکی از اعضای گروه موسیقی قدیم لندن (Early Music Consort of London)، به عقبتر در تاریخ موسیقی رفت و به اجرای موسیقی قرون وسطی و رنسانس پرداخت. بااینحال، در سال ۱۹۷۳ او آنسامبلی با سازهای دورهای تشکیل داد که بعدها نقطهٔ عطفی در اجرای موسیقی تاریخی به شمار آمد: آکادمی موسیقی باستانی (Academy of Ancient Music). ضبط جسورانه و تحولآفرین او از «مسیحا»ی هندل در سال ۱۹۸۰ و سپس ورودش به پروژهٔ ضبط مجموعهٔ کامل سمفونیهای موتسارت و بتهوون، توجه محافل موسیقی را بهشدت به خود جلب کرد و پس از آن، دعوتها برای رهبری ارکسترهای سمفونیک یکی پس از دیگری از راه رسیدند. شهرت هاگوود در دههٔ ۱۹۸۰ چنان گسترده شد که، شاید به شکلی نامتعارف، او را «کارایانِ موسیقی قدیم» مینامیدند؛ اشارهای به هربرت فون کارایان، رهبر مشهور ارکستر. بااینحال، هاگوود به هیچ وجه یک رهبر مستبد و خودکامه نبود. او آکادمی را به پناهگاهی برای نوازندگان سازهای دورهای تشبیه میکرد؛ نوازندگانی که اساساً از رهبران ارکستر دوری میکردند. در ایالات متحده، از جمله سمتهای او بهعنوان مدیر موسیقی، میتوان به ارکستر مجلسی سنت پل مینهسوتا (St. Paul Chamber Orchestra Minnesota) و انجمن معتبر هندل و هایدن بوستون (Handel and Haydn Society) اشاره کرد. پس از آن نیز دعوتهایی برای رهبری مهمان از سوی نهادهای موسیقی در سوئیس، ایتالیا و لهستان دریافت کرد. هاگوود، که هم پژوهشگری دانشمند بود و هم نوازندهای خستگیناپذیر در سازهای کلاویهای و هیچگاه چیزی را بدیهی و مسلم فرض نمیکرد، از زمان درگذشتش در سال ۲۰۱۴ بسیار مورد فقدان و حسرت بوده است؛ اما میراث مهم او این بود که راه را برای نسلهای بعدی هموار کرد.