
Soprano
.(1955)
رپرتوار شرل استودر از گستردهترین رپرتوارها در میان خوانندگان سوپرانو است و آثاری از دورهٔ باروک تا قرن بیستم را در بر میگیرد. نقشهای او شامل ویولتا در اپرای لا تراویاتا، نقش امپراتریس در اپرای زن بیسایه، اودابلا در اپرای آتیلا اثر وردی، کنتس در اپرای عروسی فیگارو، سوزانا در اپرای سوزانا اثر کارلایل فلوید و تقریباً تمام نقشهای سوپرانو با ماهیت لیریک در اپراهای واگنر است؛ از جمله الیزابت در تانهاوزر، الزا در لوهنگرین، فرایا در طلای راین و زیگلینده در والکوره. او همچنین بهطور گسترده به اجرای رپرتوار لید، یعنی ترانههای هنری برای آواز و همراهی ساز، پرداخته است. در تمام این زمینهها، درک عمیق موسیقایی و شناخت سبک اجرایی متناسب با دورهٔ تاریخی، از ویژگیهای برجستهٔ کار او بودهاند. استودر در شهر میدلند، ایالت میشیگان، به دنیا آمد و از سنین پایین با فراگیری پیانو و ویولا وارد دنیای موسیقی شد. او دورهٔ دبیرستان را در آکادمی هنرهای اینترلوکن گذراند و تحصیلات دانشگاهی خود را در کنسرواتوار اوبرلین و دانشگاه تنسی در ناکسویل ادامه داد. نخستین بار در جریان سه تابستان حضور در جشنوارهٔ تنگلوود مورد توجه قرار گرفت؛ جایی که لئونارد برنستاین و سِیجی اوزاوا هر دو از آوازخوانی او تمجید کردند. اوزاوا حتی برای چند کنسرت ارکستر سمفونیک بوستون در فصل ۱۹۷۸–۱۹۷۹ از او دعوت به همکاری کرد. استودر در سال ۱۹۷۷ جایزهٔ هایفیدلیتی/موزیکال آمریکا و در سال ۱۹۷۸ نیز در آزمونهای اپرای متروپولیتن موفق به کسب جایزه شد. استودر در سال ۱۹۷۹ برای ادامهٔ تحصیلات خود به اروپا رفت و در آنجا، از جمله نزد هانس هوتِر، به فراگیری آواز پرداخت. او در سال ۱۹۸۰ نخستین اجرای اپرایی خود را در اپرای دولتی باواریا، در نقش بانوی اول در اپرای نیلبک سحرآمیز موتسارت، تجربه کرد. سپس با چندین تالار اپرا در آلمان همکاری داشت؛ از جمله جشنوارهٔ بایرویت که در سال ۱۹۸۵ نخستین بار در آن، در نقش فرایا، ظاهر شد. نخستین حضور او در آمریکا در سال ۱۹۸۴، در نقش میکائلا در اپرای کارمن، در اپرای لیریک شیکاگو بود. در سال ۱۹۸۷ به بایرویت بازگشت و نقش الزا را اجرا کرد؛ اجرایی که شهرتی بینالمللی برای او به همراه آورد. سال بعد، با ایفای نقش ماتیلده در اپرای ویلیام تل اثر روسینی، نخستین حضور خود را در لا اسکالا تجربه کرد. در سال ۱۹۹۰ نیز با ایفای نقش دونا آنا در اپرای دون ژوان موتسارت، برای نخستین بار در اپرای متروپولیتن روی صحنه رفت. در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، استودر دورهای از مشکلات صوتی را پشت سر گذاشت که به لغو قراردادهایش از سوی اپرای دولتی باواریا انجامید. بااینحال، پس از وقفهای کوتاه در فعالیتهای صحنهای، اجراهای او نشان دادند که بار دیگر به سطح درخشان پیشین خود بازگشته است. ضبط اپرای زن بیسایه اثر ریشارد اشتراوس، به رهبری ولفگانگ زاوالیش، استودر را در اوج تواناییهایش نشان میدهد. صدای او در این اجرا گرم و سرشار از لطافت لیریک است و در عین حال، قدرت پرتاب و طنین لازم برای ایفای نقش دشوار امپراتریس را نیز داراست.