
Conductor
.(1930 - 2004)
نظرسنجیهای متعدد، کارلوس کلایبر را در شمار بزرگترین رهبران ارکستر تمام دوران قرار دادهاند؛ بااینحال، این مرد بهطرزی عجیب کمحرف و گوشهگیر، درست نقطهٔ مقابل رهبران ارکستری بود که با کاریزمای خود بر سکوی رهبری خودنمایی میکنند. او در سال ۱۹۳۰ در برلین به دنیا آمد و هرگز هیچ سمت دائمیای در یک ارکستر بزرگ بر عهده نگرفت. رپرتوارش بسیار گزیده بود و میراث ضبطشدهاش نیز حجم اندکی داشت: فقط سه سمفونی از بتهوون، دو سمفونی از شوبرت و یک سمفونی از برامس؛ چند اپرا و تقریباً هیچ اثر دیگری. او در سال ۱۹۸۲، زمانی که هنوز در اوایل دههٔ پنجاه زندگیاش بود، ضبطهای استودیویی را کنار گذاشت. کلایبر کمالگرایی بود که با دقتی موشکافانه به جزئیات توجه میکرد و برای تمرین و آمادهسازی آثار، زمان زیادی میخواست. هنگامی که بهطرزی مشهور جلسات ضبط اپرای «تریستان و ایزولده» (۱۸۵۹) اثر واگنر را نیمهکاره رها کرد، دلیلش اداواطوارهای یک هنرمند خودرأی نبود؛ بلکه واقعاً از این ناامید شده بود که هرگز نتواند به اجرای ایدئال خود دست یابد. بااینهمه، ضبط این اپرا از او بهطور گسترده یکی از بهترین ضبطهای آن به شمار میرود. نسخههای استودیویی او از اپرای «دِر فرایشوتس» اثر وبر (۱۸۲۱) و «کارمن» اثر بیزه (۱۸۷۵)، و نیز ضبط زندهٔ اپرای «شوالیهٔ گل سرخ» اثر ریشارد اشتراوس (۱۹۱۰)، از آثار محبوب بسیاری از موسیقیدانان و منتقداناند. بااینحال، شگفتی واقعی در این است که چنین کمالگراییای بارها به خلق چیزی نزدیک به جادو میانجامید. از زمان درگذشت او در سال ۲۰۰۴، آوازهاش بیش از پیش گسترش یافته و به جایگاهی افسانهای رسیده است.