
Conductor
.(1914 - 2005)
کارلو ماریا جولینی، رهبر ارکستر ایتالیایی، مسیر حرفهای آهسته اما پیوستهای را طی کرد که هم دنیای اپرا و هم موسیقی سمفونیک را در بر میگرفت و او را از رهبران مستبد و اقتدارگرای همعصرش متمایز میساخت. او در سال ۱۹۱۴ در شهر بارلتا، ایتالیا، به دنیا آمد و پیش از آنکه در جریان جنگ جهانی دوم به ارتش فراخوانده شود، در کنسرواتوار موسیقی سانتا چچیلیا در رم تحصیل کرد. جولینی بهدلیل باورهای ضدفاشیستیاش، پس از پیوستن به ارتش ناچار شد به مدت نه ماه مخفی شود. جولینی نخستین اجرای خود را بهعنوان رهبر ارکستر در سال ۱۹۴۵ با ارکستر آکادمی ملی سانتا چچیلیا انجام داد. او در ۳۷سالگی به مقام رهبر اصلی اپرای لا اسکالا در میلان رسید و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۸ در این سمت فعالیت کرد. در این دوره، او آثاری کمتر اجراشده را به رپرتوار این مجموعه افزود و در سال ۱۹۵۵ ضبطی برجسته و ماندگار از اپرای «لا تراویاتا» (۱۸۵۳) اثر وردی، با همراهی ماریا کالاس، خوانندهٔ سوپرانو، انجام داد. شهرت بینالمللی جولینی با ضبطهایش از اپراهای «عروسی فیگارو» اثر موتسارت (ضبطشده در سال ۱۹۵۹) و «دون ژوان» (ضبطشده در سال ۱۹۶۱) افزایش یافت. بااینحال، اختلافنظر با کارگردانان و خوانندگانی که بر دیدگاههای خود پافشاری میکردند، او را بهتدریج از دنیای اپرا دلزده کرد و در نهایت باعث شد تمرکز خود را به موسیقی سمفونیک معطوف سازد. او بهعنوان رهبر مهمان با ارکستر سمفونیک شیکاگو، ارکستر فیلارمونیا و ارکستر سمفونیک وین همکاری کرد و از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ مدیر موسیقی ارکستر فیلارمونیک لسآنجلس بود. جولینی نسبتاً دیر به سراغ سمفونیهای بتهوون رفت، اما آنها را با حالوهوایی معنوی و روحانی رهبری کرد. جولینی پس از سپری کردن دوران حرفهایای که به همکاری و تعامل دوستانه با نوازندگان شهرت داشت و در آن، برخلاف بسیاری از همتایانش، تنها چند سمت دائمی بر عهده گرفت، در سال ۲۰۰۵ و در ۹۱سالگی درگذشت.