
Bass-Baritone
.(1965)
برین ترفل چهرهای پرجلوه و تأثیرگذار بر صحنه است که در نقشهای بزرگ اپرایی برای صدای باسباریتون، قدرت و حضوری چشمگیر از خود نشان میدهد. چه در نقش شخصیتهای شروری چون اسکارپیا در اپرای پوچینی و نیک شَدو در اپرای استراوینسکی، و چه در نقش شیادان دوستداشتنیای مانند فالستافِ وردی، او ارتباطی عمیق با تماشاگران برقرار میکند و همین امر او را به یکی از شناختهشدهترین و محبوبترین خوانندگان جهان تبدیل کرده است. او در سال ۱۹۶۵ در منطقهٔ کرنارفونشایرِ ولز به دنیا آمد و پیوندی عمیق با زندگی و فرهنگ سرزمین مادری خود دارد. در مسابقهٔ «خوانندهٔ جهان کاردیف» در سال ۱۹۸۹، با وجود آنکه برندهٔ جایزهٔ اصلی نشد، دستکم جایزهٔ بخش ترانههای هنری (لِید) را از آن خود کرد. رسیتالهای آواز همچنان بخش مهمی از برنامهٔ کاری او را تشکیل میدهند، اما قلبش با اپراست. مسیر حرفهای او در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ با اجرای آثار موتسارت شکل گرفت و بهتدریج به یکی از گزینههای اصلی برای ایفای نقش فیگارو تبدیل شد؛ نقشی که در پاریس، کاونت گاردن، اپرای متروپولیتن و لا اسکالا اجرا کرده است. او همچنان نقش دون جووانی را میخواند، اما بهمرور نقشهایی با وزن و دشواری آوازی بیشتر به رپرتوارش افزوده شدهاند. ترفل در قرن بیستویکم بیش از پیش به آثار واگنر روی آورده و در سال ۲۰۱۲، در مجموعهاجراهای چرخهٔ «حلقهٔ نیبلونگ» در اپرای متروپولیتن و کاونت گاردن، در نقش ووتان ظاهر شده است. او در نقشهای هانس زاکس، هلندی پرنده و بوریس گودونفِ موسورگسکی نیز موفقیت چشمگیری داشته است. بااینحال، ترفل گاهی وجهی آسودهتر و غیررسمیتر از شخصیت هنری خود را نیز به نمایش میگذارد؛ از جمله در همکاری با شرلی بسی در جام جهانی راگبی یا همراهی با آندرهآ بوچلی در سنترال پارک نیویورک. او ترانههای سنتی ولزی را نیز اجرا میکند. علاقهٔ مستمرش به موزیکالهای برادوی، از جمله «ویولنزن روی بام» و «سوئینی تاد»، نیز بخش دیگری از فعالیتهای اوست؛ آثاری که در آنها شخصیت پرجنبوجوش او ــ که در مورد سوئینی تاد حتی حالوهوایی اهریمنی پیدا میکند ــ بهخوبی میدرخشد و سراسر صحنه را در بر میگیرد. او در سال ۲۰۱۷ لقب شوالیه دریافت کرد.