Brigitte Fassbaender
(1939)بیوگرافی
بریژیت فاسبِندر، متزوسوپرانی برجسته است که بهواسطهٔ اجراهای تحسینشدهاش از رپرتوار معیار اپرا شهرت فراوانی دارد. او در سال ۱۹۳۹ در برلین به دنیا آمد. در کودکی رؤیای بازیگر شدن را در سر داشت؛ درست مانند مادرش، سابینه پیترز، ستارهٔ سینما. اما هنگامی که دریافت صدای آوازش از کیفیتی چشمگیر برخوردار است، در آزمون ورودی کنسرواتوار نورنبرگ شرکت کرد؛ جایی که پدرش، ویلی دومگراف-فاسبِندر، باریتون نامدار، در آن تدریس میکرد. او از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ نزد پدرش به فراگیری موسیقی پرداخت و در سال ۱۹۶۱ با ایفای نقش یک پیشخدمت در اپرای «لوهنگرین» اثر واگنر، در اپرای دولتی باواریا نخستین حضور حرفهای خود را تجربه کرد. بااینحال، خودش نقش نیکلاوس در اپرای «داستانهای هوفمان» را نخستین نقش واقعیاش میداند؛ زیرا این نخستین نقش مستقل و مهم او بود. اجرای تلویزیونی اپرای «یوگنی آنگین» در سال ۱۹۶۲، با حضور فریتس ووندرلیش، که در آن نقش اولگا را خواند، همچنان محفوظ مانده است. فاسبِندر چندین سال به اجرای نقشهای فرعی پرداخت تا اینکه در سال ۱۹۶۵ با واگذاری نقش کلاریس در اپرای «سنگ محک» اثر روسینی، فرصت بزرگ حرفهای خود را به دست آورد. او همچنین در اپراهای دویچه اوپر آم راین، دوسلدورف-دویسبورگ، اشتوتگارت و فرانکفورت آم ماین به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۷۱، با ایفای نقش اکتاوین در اپرای «شوالیهٔ گل سرخ»، نخستین حضور خود را در تالار اپرای کاونت گاردن لندن تجربه کرد. همین نقش در سال ۱۹۷۴ نخستین حضور او در اپرای متروپولیتن نیویورک را نیز رقم زد. بهدلیل اندام متناسب و چهرهٔ مناسبش، همواره برای ایفای نقشهای مردانه که زنان آنها را بازی میکنند، بسیار مورد توجه بود؛ نقشهایی مانند اکتاوین، کروبینو در اپرای «عروسی فیگارو»، سکستوس در اپرای «رحمت تیتوس» و شاهزاده اورلوفسکی در اپرای «خفاش». او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸ در جشنوارهٔ زالتسبورگ نقش دورابلا را در اپرای «کوزی فان توته» اجرا کرد و در سال ۱۹۸۹ با ایفای نقش کلیتمنسترا در اپرای «الکترا» به این جشنواره بازگشت. همچنین در همین جشنواره، نقش ابولی در اپرای «دون کارلوس» و آمنریس در اپرای «آیدا» را با رهبری هربرت فون کارایان اجرا کرد. در سالهای ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴ نیز در جشنوارهٔ بایرویت نقش والتراوته را در اپرای «غروب خدایان» خواند. فاسبِندر در سال ۱۹۷۶ در وین، در اجرای نخست جهانی اپرای «توطئه و عشق» اثر گوتفرید فون آینم حضور داشت. فعالیت حرفهای او را به مهمترین تالارهای اپرای جهان، از جمله میلان، توکیو، پاریس، سانفرانسیسکو و ژنو کشاند. او به هر شخصیتی که اجرا میکرد، حیاتی مستقل میبخشید و با افزودن ظرافتهایی خاص، آن را به نقشی یگانه و متمایز تبدیل میکرد. رهبران ارکستر بسیاری، از جمله هربرت فون کارایان و کارلوس کلایبر، از خوانندگان محبوب خود میدانستندش. فاسبِندر در زمینهٔ رسیتال و اجرای کنسرت نیز هنرمندی بسیار ارجمند بود. او در اجرای ترانههای روایی، بهویژه آثاری که امکان بازگویی یک داستان کامل و جانبخشیدن به یک یا چند شخصیت را برایش فراهم میکردند، بیشترین موفقیت را به دست میآورد. در اجراهایش، نیازهای نمایشی و موسیقایی هر اثر را بهدقت رعایت میکرد و اجازه نمیداد هیچیک بر تفسیر هنری او غلبه کند. تفسیر او از اثر «سرود زمین» گوستاو مالر و «راپسودی آلتو» اثر برامس بهویژه مورد تحسین قرار داشت. رسیتالهای لید او، بهخصوص اجراهایش از آثار شوبرت و شومان، همواره با اشتیاق فراوان انتظار کشیده میشدند. در سال ۱۹۸۷، ضبط آثار آوازی لیست و ریشارد اشتراوس برای شرکت دویچه گرامافون، جایزهٔ گرامافون را برای او به ارمغان آورد. دیگر ضبطهای تحسینشدهٔ او از سوی منتقدان عبارتاند از «سفر زمستانی» شوبرت، «عشق زنان» اثر کارل لووه و «ماژلون زیبا» اثر برامس. بهدلیل برنامهٔ فشردهٔ اپراییاش، کمتر در اجراهای اوراتوریو حضور مییافت؛ بااینحال، برای اجرای آثار باخ، روسینی و مندلسون همچنان خوانندهای پرتقاضا بود. با کاهش فعالیتش در تالارهای اپرا، مسیر حرفهای دومی را بهعنوان کارگردان صحنه آغاز کرد. نخستین تجربهٔ او در این زمینه با اجرای اپرای «سیندرلا» اثر روسینی در شهر کوبورگ رقم خورد. از آن زمان، اپراهای متعددی را روی صحنه برده است که از جملهٔ آنها میتوان به «شوالیهٔ گل سرخ» و اپرای «آوای دوردست» اثر فرانتس شرکر اشاره کرد. او پس از بازنشستگی از خوانندگی اپرا، به تدریس آواز در دانشگاه موسیقی مونیخ پرداخت.


