
Piano
.(1952 - 2012)
بریژیت اونژه، پیانیست فرانسوی و هنرمندی چندوجهی بود که اغلب بهخاطر تفسیرهایش از رپرتوار رمانتیک و موسیقی فرانسوی و نیز همکاریهایش با بوریس برزوفسکی در اجراهای دونوازی پیانو و قطعات چهاردستی پیانو مورد تحسین قرار میگرفت. بااینحال، رپرتوار او در همهٔ زمینهها گسترده بود و آثاری از یوهان سباستیان باخ، موتسارت، بتهوون، شومان، شوپن، سنسانس، راخمانینف، راول، گرشوین، پولنک، اشنیتکه و بسیاری آهنگسازان دیگر را در بر میگرفت. او همچنین بهطور منظم با طیف وسیعی از نوازندگان دیگر همکاری میکرد؛ از جمله رژی پاسکیه و اولیویه شارلیه، نوازندگان ویولن، آنری دمارکت، نوازندهٔ ویولنسل، و اولگ مایزنبرگ، پیانیست. اونژه بهعنوان تکنواز با ارکسترهای بزرگ برلین، پاریس، لندن، مونترآل، نیویورک، شیکاگو، لسآنجلس و توکیو و با رهبرانی چون کارایان، بارنبویم، مهتا، اوزاوا و روستروپوویچ همکاری داشت. او ضبطهای متعددی برای چندین شرکت بزرگ موسیقی، از جمله دکا، فیلیپس، نایو و هارمونیا موندی، انجام داد. بریژیت اونژه در ۲۷ اکتبر ۱۹۵۲ در شهر تونس، پایتخت تونس، متولد شد. او از چهار سالگی پیانو آموخت و در ششسالگی نخستین کنسرت عمومی خود را اجرا کرد. پیشرفت او شگفتانگیز بود: در یازدهسالگی تحصیل در کنسرواتوار پاریس را زیر نظر لوسِت دِکَف آغاز کرد و در پانزدهسالگی جایزهٔ نخست نوازندگی پیانو را در همانجا به دست آورد. او در سال ۱۹۶۹ تحصیل در کنسرواتوار مسکو را آغاز کرد؛ جایی که استانیسلاس نویهاوس مهمترین استادش بود. در همین دوران، در چند مسابقهٔ معتبر بینالمللی پیانو نیز شرکت کرد. همان سال در مسابقهٔ لونگ-تیبو در پاریس برندهٔ جایزه شد؛ در سال ۱۹۷۴، همزمان با پایان تحصیلاتش در مسکو، در مسابقهٔ بینالمللی چایکوفسکی مشترکاً رتبهٔ ششم را کسب کرد؛ و در سال ۱۹۷۸ جایزهٔ سوم مسابقهٔ ملکه الیزابت در بروکسل را به دست آورد. اگرچه اونژه در دههٔ ۱۹۷۰ در فرانسه به موفقیت نسبی دست یافته بود، شهرت بینالمللی او در سال ۱۹۸۰ رقم خورد؛ زمانی که هربرت فون کارایان از او دعوت کرد با ارکستر فیلارمونیک برلین اجرا کند. اجرای او با استقبال منتقدان روبهرو شد و دو سال بعد، برای جشن صدمین سال تأسیس ارکستر، بار دیگر با آن همکاری کرد. پس از آن، دعوتهای معتبر دیگری برای اجرا در سراسر اروپا، بریتانیا، کانادا، ایالات متحده و ژاپن از راه رسید. از جمله نخستین ضبطهای تحسینشدهٔ او میتوان به صفحهٔ الپیِ فصلها اثر چایکوفسکی اشاره کرد که در سال ۱۹۸۲ برای شرکت فیلیپس ضبط شد. ضبطهای او از کارناوال شومان و کارناوال وین نیز برای همین شرکت منتشر شدند و بعدها جایزهٔ بزرگ صفحهٔ موسیقی (Grand Prix du Disque) را دریافت کردند. اونژه در سال ۱۹۸۳ نخستین اجرای خود را در تالار کارنگی انجام داد. درحالیکه فعالیت انفرادی او رونق گرفته بود، همچنان فرصت زیادی را به اجراهای موسیقی مجلسی اختصاص میداد. او در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ مرتباً به تورهای اجرایی میرفت و از اواخر دههٔ ۱۹۸۰ مجموعهای از ضبطهای موفق را برای شرکت هارمونیا موندی ارائه کرد. این آثار شامل ضبط سال ۱۹۸۸ او از تصاویر یک نمایشگاه اثر موسورگسکی و مجموعهٔ دودیسکیِ نوکتورنهای شوپن در سال ۱۹۹۳ بود که در ژوئیهٔ ۲۰۱۰ دوباره منتشر شد. با آغاز قرن بیستویکم، اونژه همچنان در عرصههای گوناگون فعال بود و بهویژه اجراهای مشترکش با پیانیست، بوریس برزوفسکی، توجه بسیاری را جلب میکرد. تور آنها در سال ۲۰۱۰ در فرانسه، اسپانیا و روسیه، شامل اجرایی تحسینشده در جشنوارهٔ شبهای سفید در تالار کنسرت مارینسکی در سنپترزبورگ روسیه بود. از ضبطهای محبوب اونژه و برزوفسکی میتوان به سیدی سال ۲۰۱۱ آنها از رقصهای مجارستانی و والسهای ترانههای عشق اثر برامس برای اجرای چهاردستی پیانو اشاره کرد که با برچسب میغاره منتشر شد. بریژیت اونژه در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۲ بر اثر سرطان در پاریس درگذشت. او ۵۹ سال داشت.