
Soprano
.(1918 - 2005)
Birgit Nilsson
بیوگرافی
استعدادهای آوازی بیرگیت نیلسون نخستین بار زمانی شناخته شد که در گروه کُر کلیسای محل زندگیاش آواز میخواند. او نزد راگنار بلنو در باشتاد به فراگیری آواز پرداخت و سپس تحصیلات خود را در آکادمی سلطنتی موسیقی استکهلم، زیر نظر جوزف هیسلوپ و آرنه سونِگارد ادامه داد. نیلسون نخستین اجرای اپرایی خود را در استکهلم تجربه کرد و نخستین نقش مهمش در آنجا آگاته در اپرای «شیرفروش» (Der Freischütz) بود. در سال ۱۹۴۷ نیز نقش لیدی مکبث را در اپرای «مکبث» اثر وردی در همان شهر اجرا کرد. نخستین حضور بینالمللی مهم او در سال ۱۹۵۱، در نقش الکترا در اپرای «ایدومنه» اثر موتسارت، در جشنوارهٔ گلیندبورن رقم خورد. در سال ۱۹۵۲، نقش دونا آنا را در اپرای «دون ژوان» در فلورانس خواند. نخستین حضورهای مهم او در اپراهای واگنر در سال ۱۹۵۳ و در استکهلم اتفاق افتاد؛ جایی که نقش الیزابت را در اپرای «تانهاوزر» اجرا کرد و برای نخستین بار نیز در نقش ایزولده ظاهر شد. سال بعد، نخستین حضورش در جشنوارهٔ بایرویت را در نقش الزا در اپرای «لوهنگرین» تجربه کرد و در همان فصل، نقش اورتلینده را در اپرای «والکوره» خواند. او بعدها در بایرویت در نقشهای ایزولده و برونهیلده نیز ظاهر شد. نیلسون نخستین بار در فصل ۱۹۵۴–۱۹۵۵، در مونیخ، نقش برونهیلده را در مجموعهاپرای «حلقهٔ نیبلونگ» اثر واگنر اجرا کرد و در همان فصل برای نخستین بار نقش سالومه را نیز خواند. در سال ۱۹۵۷، چرخهٔ کامل «حلقه» را در لندن اجرا کرد. در اپرای دولتی وین، او را در نقشهای الزا، زیگلینده، الیزابت، آیدا و سنتا شنیدند. در سال ۱۹۵۷ نقش لئونوره را در اپرای «فیدلیو» اثر بتهوون اجرا کرد و فصل بعد برای نخستین بار در نقش توراندخت ظاهر شد. او همچنین بهخاطر تفسیرهایش از نقش الکترا و همسر باراک در اپرای «زن بیسایه» شهرت و تحسین فراوانی داشت. دیگر نقشهای مهم ایتالیایی او عبارت بودند از توسکا، آملیا در اپرای «توپ نقابدار» و آیدا. نیلسون در تمام مراکز بزرگ اپرایی جهان، از جمله توکیو، پاریس، بوئنوسآیرس، شیکاگو، سانفرانسیسکو و هامبورگ، به اجرا پرداخت. همچنین نقش توراندخت را در مسکو، با همراهی گروه اپرای لا اسکالا، خواند. در ۶۲ سالگی، اجرای او در اپرای «الکترا» اثر اشتراوس در تالار اپرای متروپولیتن فیلمبرداری شد و در سراسر جهان به نمایش درآمد. بهدلیل برنامهٔ فشردهٔ اجراهای اپرایی، نیلسون در کنسرتها و رسیتالهای چندان زیادی شرکت نمیکرد؛ هرچند در سالهای آغازین فعالیت حرفهای خود، چندین بار سمفونی شمارهٔ ۹ بتهوون را اجرا کرد که یکی از این اجراها در بایرویت بود. او با این حال چند رسیتال نیز برگزار کرد و در قالب تورهایی به استرالیا و ژاپن و همچنین مراکز مهم موسیقی اروپا و آمریکای شمالی سفر کرد. برنامههای رسیتال او عمدتاً بر ترانههای آلمانی و اسکاندیناویایی متمرکز بود و آثاری کمترشنیدهشده از استنهامار را نیز در بر میگرفت. او اغلب ترانهٔ «میتوانستم تمام شب برقصم» را بهعنوان قطعهٔ اضافی در پایان اجرا میخواند. صدای بیرگیت نیلسون همچون پرتوی لیزر بود که از میان صدای ارکستر عبور میکرد؛ برخلاف صدای کرستن فلاگستاد یا جسّی نورمن که بیشتر به دیواری از صدا شباهت داشت. صدای او حجمی بزرگ و درخشندگی چشمگیری داشت و گاه چنان به گوش میرسید که گویی اندکی بالاتر از زیر و بمی موردنظر اجرا میشود. خوشبختانه تمام نقشهای مهم او در قالب ضبطهای صوتی حفظ شدهاند. تا زمانی که اپراهای واگنر روی صحنه میروند، صدای بیرگیت نیلسون در یادها خواهد ماند؛ همچنین هیچکس نقش توراندخت پوچینی را با درخشندگی و اطمینان بیشتری از او نخوانده است. زندگینامهٔ خودنوشت او با عنوان «تصاویری از خاطرات من» (Mina minnesbilder) در سال ۱۹۷۷ در استکهلم منتشر شد.

