
Soprano
.(1929 - 2007)
بورلی سیلز، از اجرای آگهیهای تبلیغاتی رادیویی تا دستیابی به شهرتی جهانی بهعنوان خوانندهٔ اپرای سوپرانو، زندگی خود را وقف اجرا کرد و نخستین بار در دو سالگی آواز خواند. او در طول دوران حرفهای خود بیش از ۹۰ نقش اپرایی را اجرا کرد. سیلز در سال ۱۹۸۰ به فعالیت خوانندگی خود پایان داد و گفت که میخواهد «صدایم را به استراحت بفرستم تا آرام و با سربلندی خاموش شود.» بورلی سیلز با نام بِل میریام سیلورمن، در خانوادهای با تبار یهودی-روسی متولد شد. او با اجرای ترانهٔ «عروسی جک و جیل» مقام نخست مسابقهٔ «زیباترین نوزاد سال ۱۹۳۲» را به دست آورد. مادرش که استعدادهای بورلی را تشخیص داده بود، او را به کلاسهای رقص، پیانو و آواز فرستاد. سیلز در هفتسالگی نزد استل لیبلینگ، خوانندهٔ محبوب آن دوران، آموزش آواز را آغاز کرد. او در چندین آگهی تبلیغاتی رادیویی شرکت کرد و در برنامهای به نام «خانهٔ رنگینکمان عمو باب» از رادیو WOR حضور یافت؛ برنامهای که در آن آواز میخواند و رقص تپ اجرا میکرد. در سال ۱۹۳۸ نیز در فیلم «عمو سول مشکل را حل میکند» آواز خواند و رقص تپ اجرا کرد. سیلز در دوازدهسالگی موقتاً از خوانندگی «بازنشسته» شد تا به تحصیل بپردازد. او در مدرسهٔ دولتی شمارهٔ ۹۱ و دبیرستان اراسموس در بروکلین درس خواند و پس از پایان دبیرستان، وارد مدرسهٔ حرفهای کودکان در منهتن شد. سیلز در سال ۱۹۴۵ با کمک تهیهکننده، جی. جی. شوبرت، بار دیگر به عرصهٔ عمومی بازگشت. در ابتدا نقشهای کوتاه بسیاری به او سپرده شد که سرانجام راه را برای بازی در سه اپرت، «رز ماری»، «کنتس ماریتسا» و «بیوهٔ شاد»، هموار کرد. ایفای نقش در این اپرتها به نخستین حضور او در اپرای بزرگ در سال ۱۹۴۷ انجامید؛ جایی که در اپرای «کارمن» اثر ژرژ بیزه ظاهر شد. پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۴۹، سیلز برای تأمین مخارج زندگی، با گروه اپرای چارلز ال. واگنر به سراسر ایالات متحده سفر کرد. او در سال ۱۹۵۵ به اپرای شهر نیویورک پیوست و نخستین اجرای خود را در نقش روزالینده در اپرت «خفاش» اثر یوهان اشتراوس انجام داد. زندگی شخصی او نیز به همان سرعت زندگی حرفهایاش پیش میرفت. سیلز در سال ۱۹۵۶ با پیتر باکلی گریناف، معاون سردبیر روزنامهٔ «کلیولند پلین دیلر»، ازدواج کرد. او در سال ۱۹۶۱ بار دیگر از خوانندگی «بازنشسته» شد؛ زمانی که دریافت دختر دوسالهاش ناشنواست و پسر نوزادش نیز دچار ناتوانی ذهنی است. سالها بعد، همسرش و مدیر اپرای شهر نیویورک، جولیوس رودل، هر دو او را به بازگشت به خوانندگی تشویق کردند. اگرچه سیلز در اپرای «نیلبک سحرآمیز» اثر موتسارت با گروه اپرای بوستون همکاری کرد، شهرت بینالمللی او در سال ۱۹۶۶ و با اجرای نقش در اپرای «جولیوس سزار» اثر گئورگ فریدریش هندل، در اپرای شهر نیویورک به دست آمد. او به فعالیت خود در این اپرا ادامه داد و پس از استعفای جولیوس رودل در سال ۱۹۷۸، از اول ژوئیهٔ ۱۹۷۹ مدیریت کل آن را بر عهده گرفت. دوران خوانندگی بورلی سیلز در سال ۱۹۸۰ به پایان رسید، اما این امر مانع از ادامهٔ مسئولیتهای او در اپرای شهر نیویورک نشد. سیلز افزون بر میراث هنریاش در عرصهٔ آواز، تا پیش از درگذشتش در سال ۲۰۰۷، به بنیاد «مارچ آو دایمز» کمک کرد تا بیش از ۸۰ میلیون دلار جمعآوری کند. — کیم سامرز