
Orchestra
.(1882)
هرگاه از شنوندگان خواسته میشود بهترین ارکسترهای جهان را رتبهبندی کنند، ارکستر فیلارمونیک برلین (Berlin Philharmonic) همواره در صدر فهرست یا در نزدیکی آن قرار میگیرد. این ارکستر در سال ۱۸۸۲ تأسیس شد و در آغاز فعالیتش، گروهی نسبتاً گمنام بود که نخستین کنسرتهای خود را در رستورانی روباز برگزار میکرد. بااینحال، سطح هنری فیلارمونیک بهسرعت ارتقا یافت و ضبط سمفونی پنجم بتهوون (۱۸۰۸) در سال ۱۹۱۳، به رهبری آرتور نیکیش (Arthur Nikisch)، شهرت بینالمللی آن را افزایش داد. نیکیش در سال ۱۹۲۲ جای خود را به ویلهلم فورتونگلر (Wilhelm Furtwängler)، رهبر ارکستری آیندهنگر، داد. ضبطهای او با ارکستر فیلارمونیک برلین، دورهای از اجرای موسیقی پرشور و فشرده را به تصویر میکشند که گاه حالوهوایی آخرالزمانی دارد. سازشهای پیچیده و دشواری که فورتونگلر و ارکستر برای ادامهٔ فعالیت در دوران حکومت نازیها پذیرفتند، هنوز هم موضوع بحث و مناقشهاند. در دوران پس از جنگ، رهبری ۳۳سالهٔ هربرت فون کارایان بهعنوان رهبر اصلی ارکستر، به صدای فیلارمونیک برلین شکوه و نرمی، قدرت و ظرافت صوتی تازهای بخشید و موفقیت تجاری چشمگیری برای ضبطهای آن به ارمغان آورد. پس از کارایان، رهبران جانشین او ــ کلودیو آبادو (Claudio Abbado)، سایمون رَتِل (Simon Rattle) و رهبر اصلی کنونی، کیریل پترنکو (Kirill Petrenko)، که در سال ۲۰۱۹ کار خود را آغاز کرد ــ رپرتوار ارکستر را بهطور چشمگیری فراتر از آثار کلاسیک محوریِ سنت اتریشی ـ آلمانی گسترش دادهاند. پترنکو دورهٔ رهبری خود را با تأکید بر اجرای آثار روسی و قطعات کمترشناختهشده و نیز، همچون رَتِل پیش از او، با توجه ویژه به آموزش موسیقی تعریف کرده است. یکی دیگر از نوآوریهای مهم ارکستر، راهاندازی تالار کنسرت دیجیتال (Digital Concert Hall) در سال ۲۰۰۹ بود. این پلتفرم با فراهم کردن امکان دسترسی آنلاین به کنسرتهای زنده و آرشیوشده، گامی مطمئن در جهت گسترش حضور جهانی ارکستر به شمار میرود. ارکستر فیلارمونیک برلین در سال ۲۰۱۴ نیز شرکت ضبط اختصاصی خود را با نام Berliner Philharmoniker Recordings راهاندازی کرد.