
Orchestra
.(1930)
ارکستر سمفونیک بیبیسی (BBCSO) که به توانایی چشمگیر خود در اجرای طیف گستردهای از آثار موسیقایی با اقتدار، تسلط و اطمینان خیرهکننده شهرت دارد، از سال ۱۹۳۰، یعنی زمان تأسیس آن به ابتکار آدریان بولت، مدیر وقت موسیقی بیبیسی، جایگاهی محوری در زندگی موسیقایی بریتانیا داشته است. تأثیرگذاری این ارکستر چنان چشمگیر بود که آرتورو توسکانینی، رهبر افسانهای ارکستر، آن را بهترین ارکستر جهان نامید. این ارکستر از همان آغاز، نقشی اساسی در کنسرتهای سالانهٔ پرومناد هنری وود (معروف به «پرومز») ایفا کرد و به اجرای آثار پیچیده و نوآورانهٔ آهنگسازانی شهرت یافت که دیگر ارکسترها از اجرای آنها پرهیز میکردند؛ از جمله آهنگسازان مکتب دوم وین، آرنولد شونبرگ، آلبان برگ و آنتون فون وبرن. وبرن در طول دههٔ ۱۹۳۰، هشت کنسرت را با این ارکستر رهبری کرد. پس از جنگ جهانی دوم، که طی آن ارکستر به مکانهای مختلف و بهاصطلاح امن منتقل شده بود، کمبود بودجه بهتدریج تأثیرات منفی خود را بر عملکرد آن گذاشت. بااینحال، حضور پیاپی چند رهبر ارکستر برجسته و الهامبخش، یعنی آنتال دوراتی (۱۹۶۲–۱۹۶۶)، کالین دیویس (۱۹۶۷–۱۹۷۱)، پیر بولز (۱۹۷۱–۱۹۷۵) و گنادی روژدستونسکی (۱۹۷۸–۱۹۸۱)، به احیای جایگاه و اعتبار این ارکستر کمک شایانی کرد. ارکستر سمفونیک بیبیسی که همواره در اجرای آثار از روی نت، بدون تمرین قبلی، مهارتی درخشان داشته و در اجرای موسیقی معاصر بیرقیب بوده است، در دوران رهبری جان پریچارد (۱۹۸۲–۱۹۸۹)، اندرو دیویس (۱۹۸۹–۲۰۰۰) و رهبر برجستهٔ اهل چک، ییژی بلوهلاوک (۲۰۰۵–۲۰۱۲)، توانایی و شایستگی خود را بار دیگر در اجرای رپرتوار اصلی موسیقی کلاسیک به اثبات رساند. این ارکستر در دوران همکاری با بلوهلاوک، ضبطهای برجستهای از آثار مختلف، از جمله کنسرتوهای پیانوی بتهوون با اجرای پل لوئیس، آثار یوزف سوک، آنتونین دورژاک و مجموعهٔ کامل سمفونیهای بوهوسلاو مارتینو ارائه کرد.