
Radio Orchestra
.(1949)
خیلی کم پیش میآید که یک ارکستر رادیویی بتواند در ردیف بهترین ارکسترهای دنیا قرار بگیرد و چنین اعتباری پیدا کند. اما این دقیقاً همان اتفاقی بود که در دسامبر ۲۰۰۸ افتاد؛ زمانی که مجلهٔ بریتانیایی Gramophone، ارکستر سمفونیک رادیو باواریا (Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks یا BRSO) را در فهرست «۲۰ ارکستر بزرگ جهان» قرار داد؛ آن هم بهعنوان تنها ارکستر رادیویی حاضر در این فهرست. این ارکستر که مقرش در مونیخ است، در سال ۱۹۴۹ زیر نظر شبکهٔ رادیویی Bayerischer Rundfunk (BR) تأسیس شد و اوگن یوخوم (Eugen Jochum) اولین رهبر اصلی آن بود. بعد از او، رهبرانی مثل رافائل کوبلینک (Rafael Kubelík)، کالین دیویس (Colin Davis)، لورین مازل (Lorin Maazel) و ماریس یانسونس (Mariss Jansons) رهبری ارکستر را بر عهده گرفتند و در تمام این سالها، ارکستر جایگاه خودش را از نظر کیفیت اجراهای زنده و ضبطهای استودیویی حفظ کرد. سایمون راتل (Simon Rattle) که اولین بار در سال ۲۰۱۰ با این ارکستر اجرا داشت، از فصل ۲۰۲۳–۲۴ بهعنوان رهبر اصلی آن انتخاب شد. همزمان، قرار است سالن جدیدی هم برای ارکستر ساخته شود تا جایگزین دو محل اصلی اجرای فعلی آن شود: فیلارمونی آم گاستایگ (Philharmonie am Gasteig) که از نظر آکوستیک مشکلاتی دارد و هرکولِسزال (Herkulessaal) که متعلق به دوران پس از جنگ است. صدای غنی و خاص این ارکستر که ریشه در سنت موسیقی اروپای مرکزی دارد، فقط برای رپرتوار رمانتیک مناسب نیست، بلکه برای اجرای موسیقی قرن بیستم و بیستویکم هم انعطاف و توانایی فوقالعادهای دارد. در سالهای اخیر، همزمان با انتشار مجموعهای از ضبطهای جدید و آرشیوی روی لیبل اختصاصی BR، این ارکستر برای چندین آلبوم مهم نیز جوایز مختلفی دریافت کرده است. از جمله ضبط سمفونی شمارهٔ ۹ «از دنیای نو» اثر دورژاک (۱۸۹۳) به رهبری آندریس نلسونس (Andris Nelsons)؛ Missa solemnis بتهوون (۱۸۲۳) و سمفونی شمارهٔ ۳ مالر در رِ مینور (۱۸۹۶) به رهبری برنارد هایتینک (Bernard Haitink)؛ و همچنین سمفونی شمارهٔ ۸ بروکنر (۱۸۸۷)، سمفونی شمارهٔ ۱۰ شوستاکوویچ (۱۹۵۳) و ناقوسها (The Bells) اثر راخمانینوف (۱۹۱۳) به رهبری یانسونس.