
Soprano
.(1956)
باربارا بانی یکی از خوانندگان چندوجهیِ نسل خود به شمار میرود. او در اجرای لید، اوراتوریو، موسیقی آوازی معاصر و اپرا به موفقیتهای چشمگیری دست یافته و علاوه بر همهٔ اینها، به نوازندهای بسیار ماهر در ساز ویولنسل نیز تبدیل شده است. صدای او اگرچه چندان پرحجم نیست، اما طنین و قدرت پرتاب خوبی دارد و بهویژه برای آثار موتسارت، اپراهای سبکتر ریشارد اشتراوس و تقریباً تمام لیدها، بهجز سنگینترین آنها، بسیار مناسب است. او در انتخاب رپرتوار خود نیز دقت زیادی به خرج داده است؛ بهطوریکه حتی در دههٔ چهل زندگیاش، هر زمان که لازم باشد، همچنان میتواند رنگ صوتیِ شاداب و دخترانهٔ خود را به نمایش بگذارد. خانوادهٔ او اهل موسیقی نبودند و والدینش کاملاً اتفاقی متوجه شدند که او گوش مطلق و درک موسیقایی دارد. وقتی سه ساله بود، دریافتند که میتواند صداهای موسیقایی، از جمله ملودیِ یکی از ساعتهای خانه را که هنگام نواختن زنگ ساعت پخش میشد، کاملاً دقیق تقلید کند. او در سنین بالاتر یادگیری پیانو را آغاز کرد، اما خیلی زود دریافت که صدای آوازیتر و تغزلیِ ویولنسل را بیشتر دوست دارد. علاقهاش به زبان آلمانی بود که مسیر حرفهای او را بهسوی خوانندگی هدایت کرد. زمانی که دانشجوی دانشگاه نیوهمپشایر بود، تصمیم گرفت یک سال را در دانشگاه زالتسبورگ به تحصیل بگذراند. او برای تأمین هزینههای زندگیاش به کارهای گوناگونی مشغول شد؛ از آشپزی و فروش محصولات کشاورزی در یک غرفهٔ سبزیجات گرفته تا نتنویسی و پاکنویس موسیقی. روزی یکی از دوستانش پیشنهاد کرد برای ارکستر مشهور موتسارتئوم در آن شهر آزمون ورودی بدهد. از آنجا که هزینهٔ ارسال ویولنسل به خارج از کشور بسیار زیاد بود، سازش را با خود نبرده بود؛ بنابراین بهجای اجرای قطعهای برای ویولنسل، ترانهای برای آزمون آماده کرد و در نهایت بهعنوان هنرجوی آواز لید پذیرفته شد. این موفقیت او را تشویق کرد تا برای اپرای دارمشتات نیز آزمون بدهد. او در آن زمان از تمام رپرتوار اپرایی فقط دو آریا میشناخت، اما با این حال نقش دختر جوانی به نام آنا را در اپرای «زنان شاد ویندزور» اثر نیکولای به دست آورد. او در سالهایی که با این گروه همکاری میکرد، بیش از چهل نقش اپرایی را آموخت. در سال ۱۹۸۴، نخستین اجرای خود را در اپرای دولتی وین، در نقش سوفی در اپرای «شوالیهٔ گل سرخ» اثر ریشارد اشتراوس، تجربه کرد؛ نقشی که بعدها به یکی از مشهورترین نقشهای او تبدیل شد. یکی دیگر از نقشهای شاخص او، پامینا در اپرای «نیلبک سحرآمیز» موتسارت بود که نخستین بار در سال ۱۹۸۵ و در جریان نخستین حضورش در لا اسکالا ایفا کرد. در سال ۱۹۸۷، نقش سوفی را در اپرای «شوالیهٔ گل سرخ» در مونتکارلو خواند و همین اجرا توجه کارلوس کلایبر، رهبر ارکستر، را به او جلب کرد. لوسیا پوپ نیز اجرای او در نقش سوفی را بسیار تحسین میکرد. زمانی که پوپ این نقش را کنار گذاشت و به سراغ نقش مارشالین رفت، اعلام کرد که این نقش را به باربارا بانی، سوفیِ نسل بعد، واگذار میکند. بانی در سال ۱۹۸۸ با ایفای نقش نایاد در اپرای «آریادنه در ناکسوس» اثر اشتراوس، نخستین حضور خود را در اپرای متروپولیتن نیویورک تجربه کرد. در طول دههٔ ۱۹۹۰، با افزایش تواناییاش در انتخاب نقشها و آثاری که اجرا میکرد، بهتدریج تعداد نقشهای اپرایی خود را به چند نقش محبوب و شاخص محدود کرد؛ از جمله پامینا، سوزانا در اپرای «عروسی فیگارو» و ایلیا در اپرای «ایدومنه» موتسارت. در کنار این نقشها، چند نقش تازه نیز به رپرتوارش افزود؛ از جمله زدِنکا در اپرای «آرابلا» اثر اشتراوس و هانا گلاواری در اپرت «بیوهٔ شاد» اثر لِهار. او نیز مانند پوپ تصمیم گرفت نقش سوفی را کنار بگذارد و آن را به خوانندگان جوانتر واگذار کند. این تصمیم به او فرصت میداد تا زمان بیشتری را به اجرای لید و همچنین تدریس اختصاص دهد. او برای مدتی کوتاه با هاکان هاگهگورد، خوانندهٔ باریتون، ازدواج کرد. از میان ضبطهای او، آریاهای موتسارت (لندن 460 571) و لیدهای شوبرت (تلدک 90873) بهخوبی ویژگیهای صدا و شیوهٔ آوازخوانی او را به نمایش میگذارند. ~ اَن فینی