
Piano
.(1920 - 1995)
آرتورو بندتی میکلانجلی، یکی از معماهای گریزپای دنیای موسیقی، کمالگرایی وسواسگونه بود که شاید در میان پیانیستهای بزرگ، محدودترین رپرتوار فعال را داشت. او در سال ۱۹۲۰ در برشا، ایتالیا، متولد شد. جنگ جهانی دوم فعالیت حرفهایاش را برای مدتی متوقف کرد و پس از آن نیز بیماری، گاهوبیگاه، مانع کارش شد. برخلاف پیانیستهایی چون آرگریچ یا هوروویتس، میکلانجلی نوازندهای نبود که در لحظه زندگی کند و واکنشش را با توجه به مخاطبان، محل اجرا یا ساز تغییر دهد. در حالی که آنها هرگز دو بار به یک شیوه نمینواختند، میکلانجلی پیوسته در جستوجوی آرمانی واحد بود؛ آرمانی که شاید هرگز دستیافتنی نبود. پرداخت وسواسگونهٔ او به جزئیات گاه میتوانست به هدفی مستقل تبدیل شود، اما سازوکار پیانیستی بینقص و گوش و لمسِ بهندرت ظریف او چنان خارقالعاده بود ــ او زمانی گفته بود که هیچ پیانویی برای اجرای «گاسپار شب» راول (۱۹۰۸) بهاندازهٔ کافی خوب نیست ــ که حاصل کارش بیش از آنکه از نظر عاطفی سرد و دور از دسترس باشد، به تعالی میرسید. از برجستهترین ضبطهای او میتوان به اجرای «چاکون» باخ ـ بوزونی (۱۸۹۲) در سال ۱۹۴۸ اشاره کرد؛ اجرایی که در آن طنین روان و سیال و شکوه باشکوه نوازندگیاش به اوجی دستنیافتنی میرسند. همچنین اجرای او از کنسرتوهای راول در سل ماژور (۱۹۳۱) و راخمانینف، کنسرتو شمارهٔ ۴ (۱۹۴۱)، در سال ۱۹۵۷ از آثار شاخص اوست؛ آثاری که در آنها کمال بلورین نوازندگیاش با شاعرانگی ذاتی او همتراز است. یک روز پیش از ضبط این کنسرتوها، میکلانجلی رسیتال تکنوازیای در تالار رویال فستیوال لندن اجرا کرد که ضبط شد، اما شرکت ئیامآی آن را منتشر نکرد. این اجرا سرانجام در سال ۱۹۹۶، یک سال پس از درگذشت او، بهوسیلهٔ شرکت تستامنت منتشر شد. زیبایی موشکافانه و وقار بیعیبونقص او در اجرای آثاری از شومان و دبوسی، میکلانجلی را در اوج تعالی هنریاش نشان میدهد.