
Piano
.(1887 - 1982)
نام روبینشتاین برای همیشه با موسیقی شوپن پیوند خورده است؛ او یکی از مهمترین مفسران آثار این آهنگساز لهستانی در دوران گرامافون بود. بسیاری از ضبطهای او همچنان معیارهایی برجسته بهشمار میروند؛ آثاری که به ظرافت بینظیر، طنین صدای دلانگیز، آمیختن سبک بلکانتوی الهامگرفته از آواز ــ که برای زبان موسیقایی شوپن ضروری است ــ و تسلط بر روباتو، با طبیعیبودنی همچون نفسکشیدن، شهرت دارند. روبینشتاین در سال ۱۸۸۷ در شهر ووچِ لهستان به دنیا آمد و از پیشینهای هنری و آموزشی درخشان برخوردار بود: پادرفسکی استادش بود، راول را ملاقات کرد و با ایزایی به اجرای موسیقی پرداخت. او در سال ۱۹۰۶ نخستین اجرای خود در نیویورک را در تالار کارنگی برگزار کرد و آخرین کنسرتش را در سال ۱۹۷۶ در تالار ویگمور لندن اجرا کرد. پس از گریختن از اروپای جنگزده، در سال ۱۹۴۶ شهروند ایالات متحده شد. در طول دوران حرفهایِ بسیار طولانی روبینشتاین، شیوهٔ نوازندگی او ناگزیر دستخوش تحول شد: ضبطهای دههٔ ۱۹۳۰ روحیهای رها و بیقید، سرزندگی و شور و شوقی هیجانانگیز و گاه بیپرواییِ دلنشینی را آشکار میکنند؛ حال آنکه پس از جنگ جهانی دوم، نوازندگی او عموماً صیقلیتر و پختهتر شد. دیسکوگرافی او بسیار گسترده است و شامل ضبطهای متعدد از آثار تکراری در رپرتوارش میشود. دامنهٔ آثار ضبطشدهٔ او فراتر از شوپن میرود و آهنگسازانی چون بتهوون، برامس، شوبرت و شومان را نیز در بر میگیرد. روبینشتاین که زندگیاش به پرباری و سرشاری شهرت داشت، در سال ۱۹۸۲، یک ماه پیش از نودوششمین سالروز تولدش، درگذشت.