
Composer
.(1841 - 1904)
1998
آنتونین دورژاک که در سال ۱۸۴۱ در روستایی در شمال پراگ، در بوهم، به دنیا آمد، فرزند قصاب و مهمانخانهداری بود و با وجود خاستگاه فروتنانهاش، به یکی از برجستهترین آهنگسازان ملیگرای زمان خود تبدیل شد. او مهارتهای آهنگسازیاش را در دوران نوازندگی ویولا در ارکستر تئاتر ملی پراگ پرورش داد و در اواسط دههٔ ۱۸۷۰ با نخستین شاهکارهای واقعی خود، یعنی «سرناد برای سازهای زهی»، اپوس ۲۲، و سمفونی شمارهٔ ۵، اپوس ۷۶ (هر دو در سال ۱۸۷۵)، مطرح شد. بااینحال، این نخستین مجموعهٔ هشتتایی «رقصهای اسلاو»، اپوس ۴۶ (۱۸۷۸)، بود که او را از آهنگسازی مستعد در منطقهای دورافتاده به چهرهای مشهور در عرصهٔ بینالمللی تبدیل کرد. دورژاک، همچون چایکوفسکی، افسون ملودیهای عامیانه را با سرزندگی ریتمهای رقصگونه درآمیخت؛ ویژگیای که بیش از همه در سمفونی «دنیای نو»، اپوس ۹۵ (۱۸۹۳)، به چشم میخورد. او این اثر را در جریان اقامت سهسالهاش در ایالات متحده نوشت؛ اقامتی که همچنین الهامبخش کوارتت زهی «آمریکایی»، اپوس ۹۶ (۱۸۹۳)، و کنسرتوی ویولنسل، اپوس ۱۰۴ (۱۸۹۴–۱۸۹۵)، شد. دورژاک پس از بازگشت به سرزمین مادریاش، چک، در سال ۱۸۹۵، سالهای پایانی عمر خود را با خلق مجموعهای از شاهکارهای متأخر سپری کرد؛ از جمله اپرای «روسالکا» (۱۹۰۰) که سرشار از ظرافتهای دلنشین ملودیک و شدت بیان عاطفی است. او در سال ۱۹۰۴، در ۶۲سالگی، درگذشت. دورژاک با وجود نبوغ خلاقانهاش، در باطن همواره مردی فروتن باقی ماند. او در اواخر عمرش چنین تأمل کرد: «من فقط یک موسیقیدان سادهٔ چک هستم. از فروتنی اغراقآمیز خوشم نمیآید و با وجود آنکه تا اندازهای در دنیای بزرگ موسیقی جایگاهی یافتهام، همچنان همان کسی هستم که همیشه بودهام: یک موسیقیدان سادهٔ چک.»