
Composer
.(1678 - 1741)
ویوالدی هنرمندی چندوجهی بود؛ ویولننواز، آهنگساز، کشیش و بازرگانی زیرک. او در سال ۱۶۷۸ به دنیا آمد و در ونیز فعالیت میکرد. ویوالدی در تمامی قالبهای اصلی موسیقی آهنگ ساخت و همعصرانش او را بهعنوان نوازندهای چیرهدست میستودند که استعداد شگفتانگیزی در بداههنوازیِ مسحورکننده داشت. سبک کنسرتوهای او بیش از آنکه بر هماهنگی و همکاری گروهی تکیه داشته باشد، بر نمایش تواناییهای تکنواز استوار است. در این آثار، بخشهای تکنوازیِ پیشبینیناپذیر و گاه بهشدت خلاقانه، با بخشهای منظم ارکستر ــ موسوم به «ریتورنلو» (ritornello) ــ مهار و متعادل میشوند؛ بخشهایی که چارچوب ملودیک و هارمونیک اثر را ترسیم میکنند. ویوالدی با بهرهگیری از این فرم ریتورنلو، پایههای کنسرتوی تکنواز را در مجموعههایی همچون L’estro armonico، اپوس ۳ (۱۷۱۱)، بنا نهاد؛ مجموعهای که بر یک نسل از آهنگسازان، از جمله یوهان سباستیان باخ، تأثیر گذاشت. ویوالدی همچنین به ارکستراسیون رنگارنگ علاقه داشت و شیفتهٔ جهان طبیعت بود؛ علاقهای که در موسیقیاش با بازآفرینی صدای فاختهها، طوفانها و از همه مشهورتر، در مجموعهٔ چهار فصل (اپوس ۸، ۱۷۲۵) نمود مییابد. موسیقی مذهبیِ بلندپروازانهٔ ویوالدی، از جمله اثر باشکوه گلوریا، آر.وی. ۵۸۹، برای تکخوانها، گروه کُر و ارکستر، عمدتاً برای مراسم مذهبی و کنسرتهای مقدسی نوشته شده بود که نوازندگان جوان و بااستعدادِ مؤسسهٔ «پیتا» اجرا میکردند؛ پرورشگاهی مشهور برای دختران در ونیز که ویوالدی در آن به تدریس موسیقی میپرداخت. علاقه به کنسرتوها و موسیقی مذهبی ویوالدی، مدتهاست که آثار نمایشی او را تحتالشعاع قرار داده است. بااینحال، پژوهشهای اخیر نشان میدهند که او یکی از پرکارترین آهنگسازان اپرا و تهیهکنندگان اپرا در اواخر دورهٔ باروک بوده است. ویوالدی از سال ۱۷۱۳ تا زمان مرگش در ۱۷۴۱، در حدود ۷۰ تولید اپرایی مشارکت داشت؛ از جمله اپرای خیالانگیز و جادومحور اورلاندو فوریوزو (Orlando furioso)، آر.وی. ۷۲۸، ساختهٔ سال ۱۷۲۷، که یکی از نخستین صحنههای بزرگ جنون در تاریخ اپرا را در خود جای داده است.