
Composer
.(1824 - 1896)
آهنگسازان اندکی همچون آنتون بروکنر میتوانند تا این اندازه میان مخاطبان اختلافنظر ایجاد کنند؛ بااینحال، موسیقی او برای بسیاری تجربهای نزدیک به یک تجربهٔ مذهبی است. ایمان عمیق کاتولیکیِ رومیِ بروکنر در بحرانهای شدید روانی و نیز سالهای طولانی تنهایی و بیاعتنایی، مایهٔ پایداری او بود. همین ایمان، محور اصلی دو شاخهٔ عمدهٔ آثارش را تشکیل میداد: سمفونیها و موسیقی مذهبی برای گروه کُر. بروکنر در سال ۱۸۲۴ در منطقهای روستایی در اتریش متولد شد و بیشتر تحصیلات خود را در صومعهٔ سنت فلوریان گذراند؛ جایی که استعدادهای موسیقاییاش شناسایی و تشویق شدند. او همچنین به نوازندهای برجسته در زمینهٔ ارگ تبدیل شد. احساس نیرومند او نسبت به رسالت هنریاش، وی را به وین کشاند؛ شهری که در آن، آثارش مدتی یا به تمسخر گرفته میشدند یا نادیده میماندند. یکی از دلایل این برخورد، اعلام وفاداری آشکار او به ریشارد واگنر، چهرهٔ پیشتاز مدرنیسم در موسیقی، بود. تنها زمانی که بروکنر به دههٔ ششم زندگیاش رسیده بود، جایگاه او بهعنوان متفکری بسیار اصیل در عرصهٔ آهنگسازی سمفونیک به رسمیت شناخته شد. سمفونیهای باشکوه و گستردهٔ او را «کلیساهای جامع در قالب صدا» نامیدهاند؛ هرچند در آنها احساسی نیرومند نسبت به طبیعت و موسیقی فولکلور اتریش، که از دوران کودکی با آن آشنا بود، نیز به چشم میخورد. موسیقی مذهبی او، بهویژه دو مس بزرگش، «مس در می مینور» (۱۸۶۶) و «مس در فا مینور» (۱۸۶۸)، و نیز موتتهای کوتاه و زیبای فراوانش، حتی نزد کسانی که سمفونیهای او را دشوار و چالشبرانگیز مییابند، محبوب و تحسینبرانگیز بودهاند. هرچند گسترهٔ هنری بروکنر در مقایسه با واگنر یا دوست جوانش گوستاو مالر محدودتر بود، دستاوردهای او در حوزههایی که برگزیده بود، یگانهاند و به معنای واقعی کلمه، جلوهای از بینش و بصیرت هنری دارند.