آنتونی پلیث (Anthony Pleeth) یکی از برجستهترین نوازندگان ویولنسل نسل خود بوده است که فعالیت حرفهایاش را وقف اجرای موسیقی بر پایه رویکردهای تاریخی کرده است. او بهواسطه تواناییهای چندجانبهاش شهرت دارد و در ارکسترها و گروههای موسیقی مجلسی نواخته و بهعنوان تکنواز نیز روی صحنه رفته است. بااینحال، دامنه آثار موردعلاقه پلیث محدودتر بوده و عمدتاً بر موسیقی دورههای باروک و کلاسیک تمرکز داشته است. نامهایی چون یوهان سباستیان باخ، هندل، ویوالدی، کالدارا، گلوک، کورلی، آلساندرو و دومنیکو اسکارلاتی، هایدن، موتسارت و بتهوون بهطور برجسته در برنامههای کنسرت و آثار ضبطشده او دیده میشوند. البته پلیث گاهی در آثاری از دورههای دیگر نیز با ویولنسل مدرن اجرا کرده است؛ از جمله در قطعات شمارهٔ ۱ و ۵ مجموعهٔ «باخیاناس برازیلیراس» اثر هیتور ویلا-لوبوس و نیز در موسیقی متن فیلمها و مجموعههای تلویزیونی معاصر، ساختهٔ آهنگسازانی چون نایجل هس و نیک گلنی-اسمیت. پلیث طی سالیان فعالیت خود آثار بیشماری ضبط کرده که بیش از پنجاه عنوان از آنها در شرکتهای بزرگ ضبط موسیقی، از جمله چاندوس، دکا، دویچه گرامافون، ئیامآی، آرسیای، هایپریون و ویرجین کلاسیکس منتشر شدهاند. آنتونی پلیث در سال ۱۹۴۸ در لندن متولد شد. پدرش ویلیام پلیث، ویولنسلنواز نامدار، و مادرش مارگارت گود، پیانیست برجسته، بود. او نخستین آموزشهای خود را نزد پدرش فراگرفت و در دوران نوجوانی به نوازندهای چیرهدست تبدیل شد؛ بهطوریکه نخستین ضبط خود را در سیزدهسالگی انجام داد. پلیث بعدها در مدرسهٔ موسیقی و درام گیلدهال به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۶۶ مدال طلای نوازندگی ویولنسل را دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۵ گروه سهنفرهٔ گالیارد را تشکیل داد؛ گروهی که ترور پیناک در آن هارپسیکورد مینواخت و استیون پرستون نوازندهٔ فلوت بود. در سال ۱۹۶۹ نیز پلیث بهعنوان استاد ویولنسل به کادر آموزشی مدرسهٔ موسیقی گیلدهال پیوست. گروه سهنفرهٔ گالیارد در سال ۱۹۷۲ منحل شد؛ همان سالی که پلیث به ارکستر تازهتأسیس کریستوفر هاگوود، یعنی «انگلیش کنسرت»، پیوست؛ ارکستری که با سازهای تاریخی اجرا میکرد. پلیث تا سال ۱۹۸۵ نوازندهٔ اصلی ویولنسل این ارکستر بود، اما همکاری خود را با گروه وابسته به آن، یعنی «گروه موسیقی مجلسی انگلیش کنسرت»، تا سال ۱۹۹۱ ادامه داد. در سال ۱۹۸۶، او بهعنوان استاد ویولنسل در کالج سلطنتی موسیقی لندن منصوب شد. پلیث در سال ۱۹۸۸ با ملویِن تَن، پیانیست، همکاری کرد تا مجموعهٔ کامل سوناتهای ویولنسل و پیانوی بتهوون را برای شرکت ضبط هایپریون ضبط کند. پلیث در قرن بیستویکم نیز همچنان فعال بوده و بیش از همه، بهدلیل نوازندگی در چند موسیقی متن مشهور فیلم مورد توجه قرار گرفته است. او در موسیقی متن فیلم «گلادیاتور» محصول سال ۲۰۰۰، ساختهٔ هانس زیمر و لیزا جرارد، و همچنین در موسیقی متن فیلم «ما سرباز بودیم» محصول سال ۲۰۰۲، ساختهٔ نیک گلنی-اسمیت، بهعنوان تکنواز حضور داشت. از جمله ضبطهای تحسینشدهٔ پلیث میتوان به انتشار مجدد سوناتهای ویولنسل اپوس ۵ اثر جِمینیانی در سال ۲۰۰۸ توسط شرکت لوآزو-لیر اشاره کرد؛ اثری که در آن پلیث و ریچارد وب ویولنسل مینواختند و کریستوفر هاگوود نوازندهٔ هارپسیکورد بود.