
Violin
.(1963)
آن-زوفی موتر، ویولنیستی پرزرقوبرق که رسیتالهایش مرتباً تالارهای بزرگ کنسرت را مملو از تماشاگر میکند، با تکیه بر صدای غنی و صیقلی و حضور صحنهای مطمئن و مقتدرانهاش، حرفهای بینالمللی برای خود بنا کرده است. موتر که در سال ۱۹۶۳ در راینفلدن آلمان متولد شد، در دوران کودکی و زیر نظر آیدا اشتوکی بهسرعت پیشرفت کرد. هنگامی که هربرت فون کارایان در جشنوارهٔ لوسرن، اجرای رسیتالِ موترِ ۱۳ ساله را شنید، او را زیر بالوپر خود گرفت و در سال ۱۹۷۷ رهبری نخستین اجرای ارکسترال او را با فیلارمونیک برلین بر عهده داشت. طی ۱۳ سال بعد، موتر به ویولنیست مورد اعتماد کارایان تبدیل شد. این همکاری ابتدا با آلبومی از کنسرتوهای ویولن شمارهٔ ۳ و ۵ موتسارت، با همراهی فیلارمونیک برلین، برجسته شد. با اوجگرفتن حرفهٔ موتر، برنامههای اجرایی او فاقد جلوهگریهای نمایشی بودند و اغلب بر آثار بتهوون و برامس تمرکز داشتند. بااینحال، در دههٔ ۱۹۹۰ و اوایل دههٔ ۲۰۰۰، او به سراغ آثاری سبکتر از لالو و ساراساتِه رفت؛ از جمله آلبومی با حالوهوای تانگو با عنوان «ترانه و رقص تانگو» (۲۰۰۳)، که با همراهی لامبرت اورکیس، پیانیست قدیمیاش، ضبط شد؛ همچنین آثاری از مدرنیستهای اروپایی را در برنامههای خود گنجاند. موتر تاکنون بیش از ۳۰ اثر را برای نخستین بار اجرا کرده است؛ از جمله آثاری از پندرتسکی، لوتوسلافسکی، ریم و دیوتیو، و نیز کنسرتوی ویولن «آن-زوفی» (۲۰۰۱)، اثر آندره پروین، دومین همسر او. او در فاصلهگرفتن از وجههٔ جدی خود، از موسیقی جان ویلیامز، آهنگساز برجستهٔ موسیقی فیلم، نیز حمایت کرده و نخستین اجرای کنسرتوی ویولن شمارهٔ ۲ او را در سال ۲۰۲۱ روی صحنه برده است. موتر که از دیرباز در حمایت از فعالیتهای خیریه مشارکت داشته، در سال ۱۹۹۷ بنیادی را تأسیس کرد که امروزه «بنیاد آن-زوفی موتر» نام دارد. هدف این بنیاد کمک به نوازندگان جوان سازهای زهی برای تحقق آرزوهای حرفهایشان است.