
Mezzo-Soprano
.(1955)
آنه سوفی فون اوتر از اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، اعتبار خود را در دنیای اپرا بر پایهٔ انعطافپذیری هنری و اشتیاقش به به چالش کشیدن خود و مخاطبانش از طریق انتخاب رپرتواری متنوع و غیرمتعارف بنا کرده است. این متزوسوپرانو سوئدی در سال ۱۹۵۵ در استکهلم متولد شد و تحصیلات موسیقی خود را در کنسرواتوارهای زادگاهش و لندن ادامه داد. او در این دوران مهارت چشمگیری در اجرای پاساژهای کولوراتورا به دست آورد؛ قابلیتی که زمینهٔ مناسبی برای ایفای نقش در اپراهای کمدی و اپرا سریا (اپرای جدی) فراهم کرد. نقطهٔ عطف حرفهای او ایفای نقش کروبینو در اپرای «عروسی فیگارو» بود؛ نخست در کاونت گاردن لندن در سال ۱۹۸۵ و سپس در اپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۸۸. بااینحال، او در سراسر دوران فعالیتش همواره از محدود ماندن به نقشهایی که معمولاً با ویژگیهای صدای او مرتبط دانسته میشوند، فراتر رفته است. فون اوتر در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ فعالیت ضبط آثار خود را با شرکت دویچه گرامافون آغاز کرد و در بسیاری از این پروژهها با بنگت فورسبرگ، پیانیست کنسرت، همکاری داشت. دیسکوگرافی گسترده و متنوع او آثاری از ترانههای لوت و اپرای دوران اولیه، تا ترانههای هنری ارکسترال مالر را دربر میگیرد. از میان این آثار میتوان به آلبوم «شاخ جادویی پسر» اشاره کرد که در سال ۱۹۹۹ با همکاری توماس کوآستهوف، باسباریتون نامدار، ضبط شد و از اجراهای درخشان او به شمار میرود. همکاریهای او با هنرمندان موسیقی پاپ نیز در این مجموعه جای دارد؛ از جمله آلبوم مشترکش با الویس کاستلو با عنوان «برای ستارگان» که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. او در دههٔ ۲۰۱۰ نیز به استقبال پروژههایی جسورانهتر رفت و با اجرای نخست آثار آهنگسازان معاصر، از جمله توماس آدس، سباستین فاگِرلوند و رافوس وینرایت، دامنهٔ فعالیتهایش را گسترش داد. همچنین در رسیتالهای پرطرفدارش، برنامههایی با تنوعی چشمگیر ارائه کرد که سنتهای گوناگون موسیقایی، از اپرای بزرگ و ترانهٔ هنری امپرسیونیستی تا مینیمالیسم مذهبی را دربر میگرفتند. او در کنار این آثار، ترانههایی از راجرز و همرستاین، کیت بوش و بیورک را نیز در برنامههایش گنجاند.