
Soprano
.(1941)
آنا تومووا-سینتو بهعنوان یکی از برجستهترین سوپرانوهای اپراییِ ربع پایانی قرن بیستم شناخته میشود. اگرچه نام او بیش از همه با رپرتوار اپرای ایتالیایی، بهویژه آثار وردی و پوچینی، گره خورده است، در اجرای آثار موتسارت و ریشارد اشتراوس نیز به موفقیتهای چشمگیری دست یافته است. تومووا-سینتو در ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۱ در شهر استارا زاگورا در بلغارستان به دنیا آمد. او در ابتدا به پیانو علاقهمند شد و از ششسالگی فراگیری این ساز را آغاز کرد. در دوران کودکی، گاه در اجراهای اپرا نیز آواز میخواند و بعدها برای تحصیل آواز به کنسرواتوار صوفیه راه یافت. از استادان او در این مرکز میتوان به گیورگی زلاتف-چرکین و کاتیا اسپیرونیدووا اشاره کرد. او در سال ۱۹۶۷ با ایفای نقش آبیگایله در اپرای نابوکو اثر وردی، در اپرای لایپزیگ نخستین اجرای حرفهای خود را تجربه کرد. در سالهای بعد، نزد پاول اشمیتز، مدیر این مجموعهٔ اپرایی، به فراگیری آواز ادامه داد. اشمیتز بهویژه در تسلط او بر رپرتوار ایتالیایی نقش مهمی ایفا کرد. او در سال ۱۹۷۲ به اپرای دولتی برلین پیوست و در کنار اجرای نقشهای ایتالیایی، در اپراهای موتسارت، از جمله کوزی فان توته و عروسی فیگارو، و آثار اشتراوس، از جمله شوالیهٔ گل سرخ و آریادنه در ناکسوس، نیز آواز خواند. تومووا-سینتو در سال ۱۹۷۳ با اجرای رکوئیم وردی در پاریس نخستین حضور خود را در آن شهر تجربه کرد و سال بعد در سانفرانسیسکو، در نقش دونا آنا در اپرای دون ژوان موتسارت، به روی صحنه رفت. او بعدها در همین نقش، نخستین حضورش را در دو سالن مهم دیگر اپرای آمریکا تجربه کرد: اپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۷۸ و اپرای لیریک شیکاگو در سال ۱۹۸۰. از دیگر حضورهای مهم آغازین او میتوان به نخستین اجرای وی در کاونت گاردن لندن در سال ۱۹۷۵، در نقش فیوردیلیجی در اپرای کوزی فان توته، و حضورش در اپرای دولتی وین در سال ۱۹۷۷ اشاره کرد؛ جایی که بار دیگر در اثری از موتسارت، این بار در نقش کنتس آلمـاویوا در عروسی فیگارو، آواز خواند. در فاصلهٔ نزدیک به دو دهه، از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۱، او بارها در جشنوارهٔ سالزبورگ و دیگر مراکز مهم موسیقی، با رهبری هربرت فون کارایان، به اجرای برنامه پرداخت. کارایان او را یکی از برجستهترین سوپرانوهای تمام دوران میدانست. تومووا-سینتو در این دوره ضبطهای متعددی نیز با کارایان انجام داد و با دیگر رهبران برجستهای چون کارل بوم، ژرژ پرتر، برنارد هایتینک، کارلوس کلایبر و لورین مازل همکاری کرد. او در سال ۱۹۹۳ نقش توسکا را در اپرای متروپولیتن اجرا کرد و با تحسین منتقدان روبهرو شد. در سال ۱۹۹۵ نیز با ایفای نقش نورما در زوریخ ــ که نخستین تجربهٔ او در این نقش بود ــ موفقیت مشابهی به دست آورد. در سال ۲۰۰۰، اجرای نقش مارشالین در اپرای شوالیهٔ گل سرخ در کاونت گاردن بار دیگر توانایی او را به نمایش گذاشت. در هر سه مورد، کیفیت صدای او چنان بود که گویی گذر زمان تأثیر چندانی بر آن نگذاشته است. تومووا-سینتو در سال ۲۰۰۲ تور کنسرت موفقی را آغاز کرد که بارسلونا و لندن از ایستگاههای آن بودند. او در سال ۲۰۰۴ در اپرای هامبورگ کلاسهای پیشرفتهٔ آواز برگزار کرد و در قرن بیستویکم نیز فعالیت نسبتاً گستردهای در عرصهٔ کنسرت داشته است.