
Conductor , Composer , Piano
.(1929 - 2019)
تنها رقیب لئونارد برنستاین در میان موسیقیدانان فوقالعاده مستعد قرن بیستم که در چندین ژانر فعالیت داشتند، آندره پروین بود؛ هنرمندی که با نام آندریاس پروین، در سال ۱۹۲۹ در خانوادهای یهودی در برلین به دنیا آمد. او که نابغهای در نوازندگی پیانو بود، در ششسالگی وارد کنسرواتوار برلین شد؛ اما خانوادهاش از آلمان نازی گریختند و در لسآنجلس ساکن شدند. پروین در آنجا بهعنوان آهنگساز و رهبر ارکسترِ مقیم استودیوی مترو گلدوین مایر (MGM) مشغول به کار شد. تنظیمهای او برای فیلمهای موزیکال ایرما خوشگله (Irma la Douce) و بانوی زیبای من (My Fair Lady) جایزهٔ اسکار را برایش به ارمغان آوردند و از میان موسیقیهای متنِ ساختهشده توسط او میتوان به روز بد در بلک راک (Bad Day at Black Rock) و اِلمر گنتری (Elmer Gantry) اشاره کرد. با اینکه موفقیت در هالیوود بهآسانی نصیبش شده بود، غریزهٔ سیریناپذیر او وادارش میکرد همزمان مسیرهای حرفهای دیگری را نیز دنبال کند؛ از جمله فعالیت بهعنوان پیانیست جاز و رهبر ارکستر موسیقی کلاسیک. از سال ۱۹۶۸، همکاری نهسالهٔ او با ارکستر سمفونیک لندن شهرتی جهانی برایش به ارمغان آورد. او همچنین بهخاطر اجرای رپرتوار رمانتیک متأخر ــ که ضبط سمفونی دوم راخمانینف با این ارکستر از آثار کلاسیک آن به شمار میرود ــ و موسیقی انگلیسی، از جمله ضبط مجموعهٔ هر ۹ سمفونی رالف وان ویلیامز، اعتباری درخشان به دست آورد. پروین نیز مانند برنستاین، در ارتباط با مخاطبان تلویزیونی استعدادی طبیعی داشت. او چندین سال مجری برنامهٔ شب موسیقی آندره پروین (André Previn’s Music Night) از شبکهٔ بیبیسی وان بود و پس از بازگشت دوباره به آمریکا، برنامهٔ پروین و پیتسبرگ (Previn and the Pittsburgh) را با همراهی ارکستر سمفونیک پیتسبرگ اجرا کرد. پروین در سالهای پایانی زندگیاش دو اپرا، اتوبوسی به نام هوس (A Streetcar Named Desire) و برخورد کوتاه (Brief Encounter)، و نیز کنسرتویی برای ویولن نوشت که آن را به پنجمین همسرش، آنهزوفی موتر، ویولونیست آلمانی، تقدیم کرد.