
Tenor
.(1927 - 1999)
آلفردو کراوس، تنور اپرا، به این شهرت داشت که در اجراهایش کیفیت را بر کمیت ترجیح میدهد. او در دنیای اپرا بهخاطر نپذیرفتن نقشهایی شناخته میشد که میدانست از عهدهٔ اجرای آنها برنمیآید یا در رپرتوارش جای ندارند. یکی از بهترین نقشهای او که بارها ایفا کرد، نقش ورتر بود. آلفردو کراوس در لاس پالماس، در جزیرهٔ گرن کاناریا، متولد شد. او فعالیت موسیقایی خود را در چهار سالگی با فراگیری پیانو آغاز کرد. در هشتسالگی، به یکی از اعضای مهم گروه کر مدرسه تبدیل شده بود و از همان زمان صدای تنور خود را پرورش میداد. کراوس در کنار اجرای رسیتال و شرکت در گردهماییهای موسیقایی، آهنگسازی را نزد دونیا ماریا سوارس فیول، اهل لئون، آموخت. او به اجرای کنسرت و رسیتال ادامه داد و در ۱۷سالگی، تنور اصلی گروه کر فیلارمونیک گرن کاناریا و گروه کر پولیفونیک لاس پالماس بود. همین تجربههای نخستین به او کمک کرد تا سبک و رپرتوار خود را شکل دهد. او از همان سالهای جوانی محدوده و چارچوب فعالیت موسیقاییاش را مشخص کرده بود. سبک اجراییاش از نظر فکری برانگیزاننده بود و همهچیز را به تخیل شنونده واگذار میکرد. سرانجام، تجربههایش در سال ۱۹۵۶ به نخستین اجرای حرفهای او انجامید. آلفردو کراوس در سال ۱۹۵۶ در قاهره، مصر، نخستین اجرای حرفهای خود را روی صحنه برد و نقش دوک مانتوا را در اپرای «ریگولتو» ایفا کرد. بسیاری از اجراهای اپرایی او شهرتی بینالمللی برایش به ارمغان آوردند؛ بهویژه اجرای نقش ورتر. پس از نخستین اجرا، در سال ۱۹۵۹ در لا اسکالا در میلان و کاونت گاردن روی صحنه رفت. کراوس از میلان دامنهٔ رپرتوار خود را گسترش داد و فعالیتش را به ایالات متحده نیز کشاند. او در سال ۱۹۶۲ در شیکاگو نخستین اجرای اپرایی خود را در آمریکا برگزار کرد. کمتر کسی پیش از او توانسته بود چنین تأثیری بر دنیای اپرای آمریکا بگذارد. استواری و سبک اجرایی او سرانجام راه را برای نخستین حضورش در اپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۶۶ هموار کرد. کراوس در دوران اقامت و فعالیتش در آمریکا نقشهایی چون فاوست، نمورینو، ورتر، آرتورو و دون اوتاویو را اجرا کرد. دقت و وسواس او در انتخاب و اجرای نقشها، باور راسخش به ترجیح کیفیت بر کمیت را بهخوبی نشان میداد. آلفردو کراوس با سفر به سراسر جهان و برگزاری کنسرت و رسیتال، هرگز از نقشهایی که اجرا میکرد خسته نشد. در آوریل ۱۹۸۰، در مراسم جشن بیستوپنجمین سالگرد ازدواج اپرای لیرک حضور یافت و به اجرای برنامه پرداخت. او در سالهای ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ بار دیگر به کاونت گاردن بازگشت و نقشهای هوفمان و نمورینو را اجرا کرد. کراوس پس از بیش از چهار دهه فعالیت در اپرا، کنسرت و رسیتال، همچنان به آوازخوانی ادامه داد و اجازه نداد افزایش سن مانع فعالیتش شود. به گفتهٔ جانآندرهآ گاواتسنی، آلفردو کراوس تنوری چیرهدست بود که صدای خود را با مهارتی کامل برای انطباق با نقشهای گوناگون تغییر میداد. رودولفو چلتی، تولیو سرافین و جولیِتا سیمیوناتو نیز همگی بر این باور بودند که کراوس در آوازخوانی و بازیگری، تجسم کمال بود. هرچند منتقدان معتقدند ضعیفترین اجرای او، آلبوم «آریه آنتیکه» با همراهی خوزه توردسییاس بوده است. ~ کیم سامرز