الکساندر لاگویا یکی از برجستهترین گیتارنوازان قرن بیستم بود. او در اسکندریهٔ مصر، از پدری یونانی و مادری ایتالیایی متولد شد و در هشتسالگی، بهعنوان کودکی بااستعداد و نابغه، آموزش جدی گیتار را در کنسرواتوار محلی آغاز کرد. در سال ۱۹۴۸ به پاریس رفت و نزد ژان سودری به فراگیری گیتار پرداخت و آهنگسازی را نیز با هیتور ویلا-لوبوس، آهنگساز برزیلی، آموخت. در آن زمان، او پیشتر تجربهٔ فراوانی در اجرای رسیتال کسب کرده بود و بیش از ۵۰۰ کنسرت در کارنامه داشت. لاگویا بعدها در تابستانها، در شهر سیهنا، نزد آندرس سگوویا به تحصیل پرداخت. در همین شهر بود که در سال ۱۹۵۰ با همسر آیندهاش، آیدا پرستی، گیتارنواز برجسته و چیرهدست، آشنا شد. این دو در سال ۱۹۵۲ ازدواج کردند و تصمیم گرفتند با کنار گذاشتن فعالیتهای تکنوازی خود، که تا آن زمان عمدتاً موفقیتآمیز بود، یک دوئت گیتار تشکیل دهند. این تصمیم با ریسک همراه بود؛ زیرا سگوویا و دیگران هنوز میکوشیدند پذیرش گستردهٔ گیتار را بهعنوان سازی برای تکنوازی تثبیت کنند. افزون بر این، رپرتوار ویژهٔ دوئت گیتار عملاً وجود نداشت. این زوج در آغاز، تنظیمهایی برای دو گیتار از آثار کیبوردی باخ، دبوسی، فایا و آهنگسازان دیگر اجرا میکردند؛ اما سرانجام توانستند سفارشهایی برای نگارش آثار جدید از آهنگسازان برجسته دریافت کنند. ماریو کاستلنوو-تدسکو کنسرتویی برای دو گیتار و همچنین مجموعهٔ ۲۴ پرلود و فوگ را برای آنها نوشت. آثار دیگری نیز از خواکین رودریگو، آندره ژولیوِه و آهنگسازان دیگر به رپرتوار این دو افزوده شد. لاگویا و پرستی در طول ۱۵ سال همکاری خود، ضبطهای فراوانی انجام دادند و تخمین زده میشود که حدود ۲۰۰۰ کنسرت برگزار کرده باشند. پرستی در سال ۱۹۶۷ بر اثر عوارض ناشی از سرطان ریه درگذشت. مرگ زودهنگام او ضربهای ویرانگر به لاگویا وارد کرد؛ او مدتی از اجرای موسیقی کناره گرفت، اما در سال ۱۹۶۹ سمت استادی گیتار را در کنسرواتوار پاریس پذیرفت. لاگویا از سال ۱۹۶۰، همراه با همسرش، دورهای تابستانی برای آموزش گیتار در آکادمی بینالمللی موسیقی نیس برگزار میکرد و پس از مرگ او نیز این فعالیت را ادامه داد. لیونا بوید، گیتارنواز کانادایی که بعدها به شهرت جهانی رسید، از جمله شاگردان او در آکادمی نیس بود. لاگویا در سال ۱۹۷۲ فعالیت تکنوازی خود را از سر گرفت و بار دیگر به استودیوی ضبط بازگشت. دوستی او با کلود بولینگ، آهنگساز و پیانیست، به خلق کنسرتویی برای گیتار کلاسیک و تریوی پیانوی جاز در سال ۱۹۷۹ انجامید؛ اثری که لاگویا بعدها با همراهی خود بولینگ ضبط کرد. او در سراسر دههٔ ۱۹۸۰ و بیشتر سالهای دههٔ بعد همچنان فعال بود، اما در سال ۱۹۹۴ از سمتهای خود در کنسرواتوار پاریس و آکادمی نیس بازنشسته شد.