
Composer
.(1872 - 1915)
اسکریابین کار آهنگسازی خود را با سبکی آغاز کرد که از شوپن به ارث برده بود، اما تا نخستین دههٔ قرن بیستم، بیآنکه گسستی در روند تکامل آثارش پدید آید، به زبانی موسیقایی پیشرفته دست یافت؛ زبانی که همچنان مورد تحسین موسیقیدانان و آهنگسازان است. او در مسکو و در ۲۵ دسامبر ۱۸۷۱، بر اساس تقویم ژولیانیِ رایج در روسیه در دوران زندگیاش، متولد شد. اسکریابین در فضایی فرهنگی رشد کرد که با جنبوجوش و گسترش فلسفهها و ادیان جایگزین، از جمله تئوسوفی و نمادگرایی، همزمان بود. بسیاری از این جریانهای فکری بر این باور بودند که موسیقی، بیش از دیگر هنرها، توانایی دگرگونکردن روحی و معنوی مخاطبان خود را دارد. او سرانجام، همچون بسیاری از همکاران فیلسوف و موسیقیدانش، خود را مسیحای موسیقی میپنداشت؛ کسی که رسالتش رستگاری نوع بشر از طریق خلق شاهکاری نهایی به نام «میستریوم» (Mysterium) بود. این آرمان هرگز تحقق نیافت، زیرا او در سال ۱۹۱۵ بر اثر سپتیسمی (مسمومیت خونی ناشی از عفونت) درگذشت. از او مجموعهای از آثار به یادگار مانده که از باورهایش الهام گرفتهاند؛ از جمله چندین سمفونی، بهویژه سمفونی شمارهٔ ۳ با عنوان «شعر الهی» (۱۹۰۴)، و آثاری برای پیانو در قالبهای گوناگون، از جمله ۱۰ سونات. در میان این آثار، سونات شمارهٔ ۳ در فا دیز مینور (۱۸۹۸) قرار دارد که به دورهٔ رمانتیک متأخر تعلق دارد؛ همچنین سهگانهٔ پایانی او که در تابستان ۱۹۱۳ تکمیل شد و با فضایی فرازمینی و زبانی هارمونیکِ پیشرفته شناخته میشود.