
Composer
.(1673 - 1747)
آلساندرو مارچلو (Alessandro Marcello) یکی از دو فرزند خانوادهای اشرافی بود که به موسیقی روی آوردند و خود به چهرهای برجسته در حیات فرهنگی، فکری و سیاسی زادگاهش، ونیز، تبدیل شد. او در سال ۱۶۷۳ به دنیا آمد و در محیطی برخوردار از امتیازات اجتماعی و فرهنگی پرورش یافت؛ محیطی که امکان داد استعدادهای خود را در زمینههای شعر، نقاشی، فلسفه، نوازندگی ویولن و آهنگسازی پرورش دهد. مارچلو در سال ۱۶۹۸ به عضویت آکادمیا دِلی آنیموزی (Accademia degli Animosi)، به معنای «آکادمی دانشوران پرشور»، انتخاب شد و در سال ۱۷۱۹ ریاست آن را بر عهده گرفت. او همچنین سرمایهگذاری قابلتوجهی برای گسترش مجموعهٔ سازهای موسیقی این آکادمی انجام داد. آثار آهنگسازی او با نام مستعار آکادمیکش، «اِتِریو اِستینفالیکو» (Eterio Stinfalico)، منتشر میشدند تا میان فعالیت هنریاش و جایگاه بلندپایهاش در حکومت ونیز تمایزی روشن برقرار باشد. مارچلو از تأثیرات موسیقایی آنتونیو ویوالدی، آهنگساز جوانترِ همعصر خود، بهره گرفت و آنها را در مجموعهٔ شش کنسرتو خود با عنوان «لا چِترا» (La Cetra) به کار بست؛ مجموعهای که نخستین بار حدود سال ۱۷۳۸ در آلمان منتشر شد. در اواخر قرن بیستم، ارکستر باروک ونیز شماری دیگر از کنسرتوها و کانتاتهای خوشآهنگ او را با ضبط و انتشار دوباره به مخاطبان معرفی کرد. ملودیهای روان، سیال و اندوهبارِ مشهورترین اثر او، «کنسرتو برای ابوا در رِ مینور» (Oboe Concerto in D Minor)، چنان جذابیتی داشتند که یوهان سباستیان باخ را بر آن داشت تا این اثر را برای هارپسیکوردِ تکنواز بازنویسی کند؛ اقدامی که جایگاه مارچلو را در تاریخ موسیقی استوار ساخت.