
Conductor , Organ
.(1910 - 1996)
آلچئو گالیرا نزد والتر لگ، تهیهکنندهٔ آثار موسیقی در شرکت ئیامآی و بنیانگذار ارکستر فیلارمونیا، از اعتبار و جایگاه خوبی برخوردار بود و در دو دههٔ پس از جنگ جهانی دوم، بارها برای ضبط آثار موسیقی به کار گرفته شد. گالیرا بیش از همه بهخاطر ضبط اپرای «آرایشگر شهر سویل» با حضور ماریا کالاس و تیتو گوبی به یاد آورده میشود؛ اما در پروژههای مهم ضبط سمفونیها و کنسرتوها نیز مشارکت داشت و حاصل این همکاریها تا حد زیادی نشان میدهد که چرا لگ چنین نظر مثبتی دربارهٔ او داشت. گالیرا در مقام آهنگساز نیز استعدادی قابلتوجه از خود نشان داد، هرچند آثار ارکسترال او پس از بازنشستگیاش بهندرت اجرا شدهاند. نخستین آموزشهای گالیرا نزد پدرش، آرنالدو گالیرا، انجام شد؛ آهنگساز و آموزگاری که در کنسرواتوار پارما، درسهای آهنگسازی برای ارگ را تدریس میکرد. پس از آن دورهٔ مقدماتی، آلچئو را به کنسرواتوار میلان فرستادند؛ جایی که او بر یادگیری ارگ، پیانو و آهنگسازی تمرکز کرد. عملکرد او در دوران تحصیل چنان بود که کنسرواتوار به او پیشنهاد کرد بهعنوان مدرس ارگ و آهنگسازی برای ارگ مشغول به کار شود. او در سال ۱۹۳۲ کار خود را در این مؤسسه آغاز کرد. نخستین اجرای او بهعنوان رهبر ارکستر در سال ۱۹۴۱، با رهبری ارکستر آکادمی سانتا چچیلیا در رم، به نتیجهای نرسید؛ زیرا گالیرا احساس کرد ناچار است برای گذراندن دوران جنگ جهانی دوم به سوئیسِ بیطرف پناه ببرد. با پایان جنگ، بار دیگر به عرصهٔ رهبری ارکستر بازگشت و در جشنوارهٔ لوسرن در سال ۱۹۴۵ کنسرتی را رهبری کرد. بیتردید، ارتباطات گستردهٔ والتر لگ به گالیرا کمک کرد تا پیشنهادهای کاری متعددی دریافت کند. او در نقاط مختلف اروپا، انگلستان، آمریکای شمالی و جنوبی، اسرائیل و استرالیا به اجرا پرداخت و در سال ۱۹۵۷ بهعنوان رهبر ارکستر مقیم تئاترو کارلو فلیچه در جنوا منصوب شد. این همکاری تا سال ۱۹۶۰ ادامه داشت. برنامهٔ معمول اجراهای مهمان او بار دیگر در سال ۱۹۶۴ دستخوش تغییر شد؛ زمانی که گالیرا سمت مدیر هنری ارکستر فیلارمونیک استراسبورگ را پذیرفت. این مسئولیت شامل رهبری بخش عمدهای از کنسرتهای ارکستر نیز میشد. او تا سال ۱۹۷۲ در استراسبورگ ماند. گالیرا علاوه بر همکاری در ضبط درخشان اپرای «آرایشگر شهر سویل» با ماریا کالاس، رسیتالهای ضبطشدهای را نیز با آنا موفو و متیویلدا دابز رهبری کرد و در ضبط آثاری با پیانیستهایی چون آرتور شنابل، آرتورو بندتی میکلانجلی، کلودیو آراو، والتر گیزکینگ و دینو لیپاتی همکاری داشت. او همچنین ارکستر فیلارمونیا را در ضبط مشهور کنسرتوی شمارهٔ ۱ هورن اثر اشتراوس، با اجرای دنیس برین، رهبری کرد.